20.11.2015

23.15

Bir yıl.

Her şey bugün başlamıştı.

Bugün bana seni seviyorum demiştin.

Bugünün bana nasıl hissettirdiği konusunda bir fikrin var mı hiç?  O kadar garipti ki. Bütün gün hislerimi bastırmaya çalıştım.Arada dalıp gittim şu an birlikte olsaydık nasıl geçerdi bugün diye. Hayali bile güzeldi. Tabii o hayalden sonra bütün o güzellikler içime çökmeseydi belki daha iyi olabilirdim. Bir ara ağladığımı hatırlıyorum. Affet biraz özlemin doruklarına ulaştım.

Aklımdan seni aramak yada sana mesaj atmak geçmedi değil. Lakin kendimden iyice soğutmak istemedim ve de dostlarım buna kesinlikle izin vermediler. Onlar bu konuda fazlasıyla soğukkanlı davranabiliyorlar ama ben niye böyleyim bilmiyorum. Tek yaptığım olur olmadık yerlerde ve zamanlarda seni aklıma düşürüp ortamdan uzaklaşarak saatlerce ağlamak oluyor. Başka bir şey yapamıyorum. Kendimi toparlayamıyorum. Bu saçmalık dimi. Yani bunları okusaydın öyle olduğunu düşünürdün herhalde. Bu konuda mantıklı hareket etmeyi bilenimiz sensin sonuçta.

Merak ediyorum hiç aklına düştüğüm oluyor mu? Beni özledin mi hiç? Pişman oldun mu? Yoksa kendine çoktan başkasını mı buldun? Benden güzel mi? Onunla mutlu musun? Bende bulamadığın da onda olan ne? Gerçi ne diye soruyorum ki aslında bunları. Beni çoktan unuttuğunu biliyorum aslında ama ne biliyim sana olan sevgim kabullenmeme izin vermiyor bir türlü. Napayım bende böyleyim. Bir kere sevdim mi silmem zor oluyor.

Beni neden sevmedin diye sorgulamıyorum artık. Sevmeyesin varmış. Ama sevseydin… Bilmiyorum ya. Çok güzel olabilirdik.  Gerçi ne önemi kaldı artık. Ne sen varsın ne de ben.

Şunu bilmeni isterim ki seni en başından beri sevdim ve maalesef ki hala daha seviyorum. Ben güzel bir kız değilim. Hiç bir zamanda olamadım. Ama emin ol seni en güzel ben sevdim. Biraz klişe olacak belki ama benden daha güzelini bulabilirsin ama benden daha güzel sevenini bulamazsın.  

Sevgilerimle BordoFeraceli

09.11.2015

20.32

Bıraktığın yalnızlık bende artık çok farklı bir boyut kazandı. Ben seninle konuşmaya, her şeyimi seninle paylaşmaya, kendimi sana açmaya o kadar alışmışım ki bir başkasına aynı samimiyette bulunamıyorum. Ben her gün ama her gün gece yatmadan önce seninle konuşuyorum. Aslında sadece geceleri de değil günün herhangi bi vakti benimle konuştuğunun hayaliyle dalıyorum. Tabii yüzümdeki gülümse artık senin olmadığı aklıma gelince bi daha gelmeyecekmişcesine kayboluyor, sonra tekrar seninle konuştuğumda gülerken buluyorum kendimi. O olsaydı ne derdi, ne yapardı, kızar mıydı, kıskanır mıydı, napardık diye düşünmekten bunların hayalini kurmaktan başka birşeye aklımı doğru düzgün veremiyorum. Birkaç gün sonra biz biteli 9 ay olucak ama inan bana her sabah aklımda senle uyanıyorum. Geceleri senin hayalinle uyuyorum. Telefonuma bi mesaj geldiğinde ya da biri aradığında belki sendendir diye aynı heycanla telefona sarılıyorum. Belki de yaptıklarım delilik bilmiyorum ama kötüde olsa iyi hissettirdiği kesin. Bunları görsen çok kızarsın bunu da biliyorum ama haberin yok ben ölüyorum.

Özlüyorum ama hiç birşey  yapamıyorum. Allah kahretsin.

30.10.2015
01.53
Bana son konuşmamızda demiştinki gerçek ayrılma nedeni olarak “fazla iyisin. seni kırmamak için çok uğraşıyodum. Diğerleri gibi değildin.” Merak ediyorum da bu kadar klişe bi baheneye kanıcak kadar aptal mıyım senin gözünde cidden? Çünkü bu beni kahrediyor.

Aslında sadece gönül eğlendirmek istemiş olman fikrini şimdilik bi kenara bırakıyorum da merakımı mazur gör acaba beni kırmamak için ne yapmadında o yapamadığın şey benden vazgeçmeni sağlıcak kadar içine ukte oldu.

İstediğin zaman gayet de çekinmeden kırıyordun. Fazlasıyla bencilce davranıp içimi paramparça ediyordun. Yoksa sana diğer kızlar gibi sürekli trip atmayıp anlayışlı olmaya çalıştığımm için mi beni bıraktın?